22 de novembro de 2012. Camiños esquecidos do Rañadoiro. 38 kms

Camiño esquecido que xa non vai a ningures. Un camiño calzado de pedra, inzado de silvas ensarilladas e de ortigas arnales, que se perde na boca moura dunha congostra.                            

                                                                                  Castelao. Cousas.

 

 

VER ESTA RUTA EN WIKILOC

 

 Seguimos á pescuda de novos vieiros para completar o mapa físico-político-mental da nosa comarca. Xa pouco vai quedando, máis as veces parece mesmo que canto máis sabemos máis ignoramos. Por cada zona transitada aparecen varias posibilidades que imos descartando por ir á contra da nosa dirección, por ter moita pendente, ou sobre todo por estar bloqueado pola vexetacion.

Intentamos hoxe atopar algún sendeiriño novo para sair de Pontevedra, pola zona do Marco adentrémonos nun pequeño regato que alí chega pero o carreiriño desaparece entre longas herbas, así que tomamos a pista que vai pola zona elevada de Lusquiños ata Tomeza. A continuar, tomamos prestado o camiño xacobeo para desviarnos á Canicouba. Despois dun descenso prolongado por unha ruta ameazada polo toxo, pero de libre tránsito, chegamos ó regato e a unha das tres? pontes que permiten o paso a Vilar.

Recordamos que é día de caza, buscando camiños novos que nos leven ó Rañadoiro. Na primeira tentativa entramos nunha corredoira-trampa que se vai pechando ata vence-lo noso espíritu aventureiro, vencellado cos primeiros europeos que se abrían camiño a machete no novo mundo. Pero en vez de fouces levamos bicis, e como queira que as silvas e xestas enrédanse nos pedales rodas e manillares, como solución de emerxencia desviámonos por unha finca de carballos que como sabedes non permiten que se enbosquen tanto os montes, ata dar cunha corredoira máis despexada.

Unha vez no Rañadoiro paramos a tomarlle algo na beira dun camiño, o memo tempo que un home con ovellas comentounos algo do expolio patrimonial das cruces e horreos que existían fai tempo nas proximidades.

Chegamos a unha pequena área recreativa cunha curiosa fonte-pedra e unha boa vista da ría de Vigo.

A partir daquí tomamos dirección Coto Agudo, pero en vez de ascender, imos ladeando a serra, para despois botarnos por un descenso agarimoso ata ben cerca da Comboa, máis antes de chegar ó río, iniciamos de novo unha subida cara as terras de Taboadelo, ascendendo finalmente polo Regatiño dos Infernos que directamente nos leva a Chan do Brasil (cruce de camiños), para seguirmos polo bonito e coñecido camiño de Xustáns, polígono  e descenso final por Pintos.

 

 

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s