26 de abril de 2012. Faro Domaio. 45 kms.

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

O filósofo suizo Amiel dixo que  a vida non é máis ca un tecido de hábitos. Para ser fieis ós nosos esta semana mudamos de zona e encamiñamonos polo Morrazo, chegando ó seu punto máis alto, Faro Domaio, que supera amplamente os 600 metros.

Iniciamos a ruta pola parroquia de Salcedo, onde tivemos que esquivar as arterias de comunicacións, buscando con certa obsesión os poucos camiños que quedan sen asfaltar.

Rondamos por aldeas cun curiosos nomes: O Birrete, A Muimenta (de mámoa), e a Armada, na que atopamos coa base da brilat, onde nos sorprenden os berros dos soldados facendo instrucción. Aínda así non nos arredamos e metemonos directamente por unha pista que se converte en rúa fantasma de bloque de formigón, un atentado á vista. Aínda fomos máis lonxe e atravesamos polo medio do campo de tiro, pois non había valado ningún nin sinal de advertencia. Certo é que apoderouse de nós unha leve sensación de furtivismo, de estar a facer algo prohibido, esperando a calqueira momento que nos deran o alto ou algo peor.

Respiramos aliviados ó chegar a unha zona de laxedos onde admiramos uns petroglifos bastante ben conservados, pero un pouco máis adiante de novo unha aldea fantasma de bloque comeu o que antiguamente parece ser que era a mámoa de Louredo.

Se vos interesa o tema podedes atopar referencias en internet acerca do litixio que os comuneiros de Salcedo manteñen contra o ministerio de defensa por mor dos terreos e das molestias ocasionadas pola base  militar.

Desembocamos na pista que sube decidida hacia a lagóa de Castiñeiras, onde un novo inconvinte nos incomoda, unha tala de eucaliptos destroza a pista con ramas e rodeiras. Según teño entendido aquí van instalar outro campo de adestramente para os militares.

Nada máis chegar a Castiñeiras empeza a chover, pero para deseguido, así que iniciamos o ascenso a Faro Domaio por unha estreita estrada. Facemos unha última parada na área do dolmen de Chan de Arquiña, para retomar forzas e chegár á cúspide das antenas, onde se pode admirar unha amplia paisaxe das Rías Baixas.

O descenso facemolo rodeando polo sur os montes Xaxán e Coto Redondo, por unha rápida pista en moi bo estado. Xa de novo en Castiñeiras viñemos de volta polo mesmo camiño, con lixeiras variantes.

EN WIKILOC

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s