19 de octubre de 2011. Fracha-Ulló-Gafos. 35 kms

El pase de diapositivas requiere JavaScript.

Ruta por territorio coñecido e cercano, non exento de dificultade.

VER EN WIKILOC (Correxida e editada) VER MAPA RESUMEN

Saimos polo clásico camiño de Santiago pola estrada de Tomeza, ata Bértola. Alí iniciámolo duro e directo ascenso por o Outeiro hacia os montes de Canicouva, primeiro por asfalto e formigón, e despois por camiños ascendentes impracticables, de botar pé a terra a cada paso. Unha vez chegados ó campo de futbol con porterías oxidadas e matos de toxo seguimos por mellores pistas ata a zona de Chan da Laxe, con curiosas formacións rochosas, para circunvalar por pista Outeiro Ladrón e Monte Lourado. Achegámonos ata o Polvorín, e dada a neboa que dificultaba as vistas panorámicas, despreciamos o vértice xeodésico da Fracha 542 mts, e coto Franqueira 552 mts (con caseta), quedan para outro día.

Así foi que baixamos a Baltar-Cristo Rei, coa sua Ermida e cruceiro. Despóis dunha breve parada, baixamos a Cruz do Brasil, e dirixíndonos pola pista das canteiras tomamos un ramal de baixada moi “chulo” que nos levou ata o  Vilar, aproveitando unha fermosa ruta de sendeirismo. Menos mal que hai seca, porque o sendeiro atravesa regatos e camiños que teñen auga, en inverno seguro que é moi dificil pasar.

Unha vez en Vilar, despóis dunha tentativa fallida por mor dos toxos, baixamos por un camiño empedrado tradicional ata a ponte de Vilar.

Lamentable a restauración da ponte tradicional, sólo se lles ocurriu colocar un mamotreto de ferro e hormigón de varios metros de anchura. Nas riadas de 2006 foron abaixo tres pontes e moitos muiños, as pedras orixinais están a carón do camiño esperando que os mestres canteiros doutros tempos refagan as pontes.

Para subir ata Canicouva é recomendable aproveitar a estrada, pero nós quixemos explorar un pouco e case non damos saído do monte Prieiro. Acercámonos a unha fonte e volvemos coller o que queda de estrada ata a zona de A Coviña, para baixar de novo a Bértola polo camiño de antes, xogándonos o tipo na técnica baixada.

Unha vez en Bértola enganchamos o sendeiro do Gafos e fixémolo ata Pontevedra a toda pastilla, estilo “xincana”, sorteando árbores, raices e algunha que outra persoa. Moi divertido.

En resumen, unha ruta corta, divertida por veces e medianamente dura. Quedaron camiños por explorar pola parte de Rañadoiro e Vilar, pero mellor así, pois non agotamos as rutas.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s